Van vakantie en een oude jas…

Van kinds af aan ben ik niet erg dol op het verlaten van huis en haard. Zolang mijn ouders er bij waren vond ik het wel leuk , maar als ik zonder hen moest , kreeg ik soms last van heimwee . Er waren jeugdvakanties , zoals kamperen met vriendinnetjes , en een busreis naar Lloret de Mar , waarvan ik genoten heb , maar er waren ook logeerpartijtjes bij mijn oom en tante , of bij een vriendinnetje , een straat verderop , waar ik alleen maar naar huis wilde ..en uiteindelijk dus ook opgehaald werd..

‘Wisselend bewolkt’ dus..’, zou mijn oudtante zeggen..

Toen ik ouder werd , en Bert al bij mij was , gingen we nog vaak met mijn ouders op vakantie , of met vrienden , om maar zoveel mogelijk van ‘thuis’ bij me te hebben ..

Het gekke is dat ik altijd graag weg wil , ook nu ben ik vaak degene die de vakanties bedenkt en uitzoekt…Pas als het moment van weggaan dichterbij komt , begin ik er tegenop te zien..en dan trek ik dus die ‘oude jas’ aan… Die oude jas is een nare versleten kriebelende stinkende jas , maar hij is me zó vertrouwd en voelt zo veilig dat ik ‘m toch iedere keer weer aantrek..

Die jas symboliseert het proces van inpakken en wegwezen voor mij, zeg maar . Het omvat eindeloos lijstjes maken , zodat ik niets vergeet, want stel je voor…De jas omvat ook de fotootjes die ik in mijn portemonnee stop , van mensen die me lief zijn , en een boek uit mijn jeugd , die ik al tien keer gelezen heb en toch persé mee moet , om me te beschermen tegen dat ‘ unheimische’ gevoel , als ik van huis ben . Kortom , de jas omvat alle kleine dingetjes en handelingen die ik mezelf heb aangeleerd , in de loop der jaren , zodat ik tòch nog redelijk rustig wegga…een soort van bijgeloof is het misschien wel , want als ik die oude jas heb aangetrokken , kàn en dùrf ik , wat ik eigenlijk dóódeng vind , en dat is loslaten en weggaan ..

Ik begrijp heel goed dat andere mensen dit hele ritueel , of die ‘jas’, volkomen absurd vinden , maar voor mij is het een houvast .

Heel vaak doe ik vervolgens helemaal níets meer met die kleine dingetjes , kíjk ik er tijdens mijn vakantie niets eens naar en vergeet het zelfs …maar ze zíjn er …en dat geeft me, zelfs onbewust , tòch rust . Als ik eenmaal op plaats van bestemming ben , kost het me de eerste paar uur om te wennen , als een hond die in z’n mand rondjes draait om een lekker plekje te vinden om te gaan liggen , en te ontspannen . Daarna is het goed , en kan het zómaar zijn dat ìk degene ben die uiteindelijk , aan het eind van de vakantie , nog niet naar huis wil , terwijl de rest al aan het pakken is.

Die ‘jas’ die ik noemde trek ik dus toch weer iedere keer aan , ondanks dat hij niet fijn voelt , want het is angst en stress en onrust wat hij me geeft , iedere vakantie . Je zou het één van mijn onwijsheden kunnen noemen ..daar heb ik er namelijk nogal wat van ..🙈

Een weekje Wintersport lag nog in de planning en dìtmaal zou ik het es anders doen , ik was hélemaal kláár met die vieze oude jas …ik zou’m deze keer níet aantrekken!💪🏼

Eigenlijk zouden we niet eens weg deze winter . Bert kon moeilijk een paar dagen vrij vinden met z’n drukke bezigheden , en bovendien is een wintersportvakantie erg duur en er moet nog zóveel gebeuren aan het huis..

Maar júíst omdat Bert zoveel werkt , en ook omdat we allemaal graag onze zoon en broer even wilden zien , leek het me tòch wel goed om weg te gaan. Dus eigenlijk was juist ík degene die vond dat we op vakantie moesten .

Ik heb me gewoon op de vakantie verheugd , de spullen die nodig waren heb ik ingepakt , en er was geen stress..ik had er zin in!

Er was eigenlijk maar één dingetje wat zich in mijn hoofd bleef herhalen…Bèrt móést genieten , en ontspànnen…want zijn hoofd was overvol , en hij had het ècht nodig . Hij mocht dus géén last hebben van mijn angst of tegenzin , om weg te gaan..Ik wilde zó graag dat hij lekker zou skiën met zoon en dochterlief , en ook al ski ik niet , ik zou me wel redden daar…

En ja hoor…daar begon het…want als ìk níet skiede , en zíj wel , bleef ik dus ergens , alléén , achter…ergens waar ìk níemand kende , en waar ik in mijn uppie moest wachten tot één van hen even langskwam …en stèl dat ik dan dáár , helemaal alléén op die berg , een paniekaanval zou krijgen…

Je raadt het al …..het zaadje van de angst was geplant in mijn gedachten …en hoe méér ik mijn best deed er niet aan te denken , want ik zou immers die jas thuislaten , en genieten..hoe méér ik er aan dacht..

De heenreis verliep goed , ik verstopte mijn nare gedachten en had trouwens ook alle tijd en aandacht nodig voor Puck , onze éénjarige hond, die voor het eerst zó lang in de auto moest en hyperdepiep was en oervervelend…

Het appartement in Oostenrijk was mooi, warm en gezellig , en ik voelde me er gelijk thuis . Er volgde helaas geen goede nacht omdat puck heel erg moest wennen en niet wilde slapen…wat best wel een beetje ironisch is toch..😉

De volgende dag was het prachtig weer, er was veel verse sneeuw gevallen en de zon scheen volop . Wat een mooie wereld was het..

Helaas was ik ondertussen in mijn hoofd voornamelijk bezig met het moment wat komen ging , en waar ik zo bang voor was…Wat is de geest toch enorm sterk..zowel in positief als negatief opzicht , en wat zou ik graag leren dat een beetje méér te stúren….want toen Bert en Pien even later heerlijk van de berg af skieden , bleef ik alleen achter met een piepende Puck , en voelde ik de paniek die ik zó gevreesd had…Ik kan niet eens beschrijven wàt ik dan voel , een ieder die het wel es heeft meegemaakt , weet het wel . Ik kan alleen zeggen dat het echt héél èng en náár is… gelukkig overwon ik het , gewoon door éven met andere mensen te praten , voorbijgangers , wat pure afleiding is natuurlijk…en de paniek verdween even snel als het gekomen was..

Toevallig las ik van de week ergens dat emoties , zowel leuke als nare , slechts negentig seconden duren , hooguit..en dat klopt , het was bij mij binnen een minuut weer weg…maar het ‘galmt’ nog lang na..

Ik vind het ontzettend jammer dat ik mezelf zó op kan fokken , dat ik juist datgene waar ik bang voor ben , veroorzaak…waarom doe ik dat ? Ik heb er tegen gevochten , want ik was er bang voor , en ik wilde het niet , en daardoor heb ik het véél groter gemaakt dan het eigenlijk was .

Ook ná zo’n moment blijf ik er te lang mee bezig , ik veroordeel het , en ben boos op mezelf . Ik vind mezelf een zwakkeling , terwijl ik wéét dat ik juist lief voor mezelf moet zijn , het moet omhelzen , het er laten zíjn…zodat het ruimte krijgt en ‘oplost’…

Oh, ik weet het allemaal zo goed , want ik heb het vele malen wèl goed gedaan en opgelost , maar juist dáár , op de vakantie die ik zó belangrijk vond voor Bert , ging het mis.

Misschien dat dat ook mede de oorzaak was…..ik wilde tè graag dat het perfect zou zijn voor hem , en was bang dat ik dat zou verpesten….en liet de spanning zo hoog oplopen , onbewust , dat dat dus precies was wat er gebeurde . Bert gaf later inderdaad toe dat hij het drukke onrustige gedoe van Puck , en mijn paniekmoment , als vervelend had ervaren omdat zijn eigen ‘ vaatje’ te vol was …

Ja , dat vond ik heel erg , dat hij dat zei , dat deed zéér …maar het was wèl eerlijk van hem en ik begrijp het ….ook al is het feit , dat zijn ‘vaatje’ al jaren overvol is , toch ook wel een beetje te wijten aan de vele werkuren die hij maakt …maar daar gaat het nu niet om .

Nadat de spanning was verdwenen heb ik heerlijk genoten van die hele mooie dag , daar bovenop de berg , samen met Puck ..lekker met het gezicht in de zon , en een warme chocolademelk met slagroom binnen handbereik. Ook de rest van de week was gezellig en rustig , en ik was volledig ontspannen , vooral omdat ons gezin weer even compleet was . We hadden onze zoon al drie maanden niet gezien , want hij werkt de winters in Oostenrijk als skileraar . We hebben lekker gegeten, gewandeld en gepraat , en ik had nog wel een paar dagen langer willen blijven ☺️ .

Ik ben er best een beetje trots op dat ik deze keer mijn ‘ oude jas’ niet heb aangetrokken , en dus géén stress had om weg te gaan . De paniek van de eerste ochtend moet ik mezelf dan maar vergeven…of zo…

Tuurlijk had ik het liever anders gezien , maar ik heb het moeilijke moment toch ook weer zelf overwonnen….en geloof me , dat is best knap . 🙃

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s