De Onwijsheden van een Oude Ziel..

Ik heb eens een vrouw ontmoet , tijdens mijn ‘ salonjaren ‘ , die zichzelf paranormaal begaafd noemde . Ze was spiritueel , las aura’s , en zag allerlei bijzondere dingen in en om ons heen . En of het nu wáár was , of niet , ik benijdde haar er niet om . Mijn eigen overgevoeligheid zorgt er vaak voor dat ik andermans gemoedstoestand aanvoel , en dat vind ik al lastig en belastend genoeg . Ik moet er niet aan dènken dat ik ook nog allerlei bijzonders , vreemds , of èngs zie , van de mensen die ik ontmoet , vréselijk vermoeiend lijkt me dat . Maar goed , deze dame had er geen moeite mee , sterker nog , ze had er haar werk van gemaakt , en er was verrassend veel belangstelling voor haar ‘ gaven ‘ . Persoonlijk was ik een beetje bang voor haar ……….. Toen ze bij me in de salon kwam , eenmalig , want ze was op een spirituele doorreis , introduceerde ze zich gelijk als medium , en ik kreeg , óók gelijk , de kriebels . Tijdens de behandeling vertelde ze me waar ze allemaal toe in staat was , volgens haar . Ik vertelde haar op mijn beurt mijn eigen , piepkleine ervaringen met het onverklaarbare , wat zij , op háár beurt , allemaal wèl wist te verklaren .. Ik luisterde beleefd hoor , en was soms best onder de indruk , maar toen ze zich op mij wilde richten , mij wilde lézen , vroeg ik haar vriendelijk doch dringend dat te láten . Ik ken mezelf een beetje … Ik wil , als het mezelf betreft , alleen de leuke en fijne dingen weten , net als bij een horoscoop , en de eventuele donkere , negatieve details wil ik niet horen , want daar gaat mijn overactieve geest mee aan de haal . Ik ben dol op horrorverhalen maar hoef er zelf geen rol in te spelen . Nee , dank U . Ze voelde mijn terughoudendheid en respecteerde dat , gelukkig , maar toen ik afscheid van haar nam , greep ze mijn , enigszins onwillige , hand , keek me doordringend aan en zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken , ze zag dat ik een Oude Ziel was… Het leek me niet echt een compliment , maar ik was allang blij dat ze niets èngs zei . Ik moet eerlijk bekennen dat ik alleen maar opgelucht was dat dàt alles was wat ze zei , en dat ze daarna voorgoed wèg was . Ik heb verder nooit meer aan haar woorden teruggedacht . Tòt onlangs…

Als kind was ik al een fantasierijke ondeugd . Ik beleefde hele avonturen , vaak samen met mijn jongste broer , vooral tijdens de vakanties in ons huisje bij de dijk . Maar ook bouwplaatsen vond en vind ik bijzonder interessant . Ik fantaseerde over schatten die ik vast en zeker zou vinden , als ik maar goed genoeg zou zoeken en diep genoeg zou graven . Dat de plekken waar ik speelde vaak verbóden waren maakte het voor mij alleen maar leuker . En nog steeds intrigeert een bord met ‘ verboden toegang ‘ mij dusdanig dat ik er júíst wil kijken . Geschiedenis was mijn favoriete vak op school , en ik lees het liefst boeken over vroegere tijden , van ridders en jonkvrouwen . In die zin ben ik misschien wel een hopeloze romanticus , want in mijn boeken èn in mijn fantasieën zijn mannen nog èchte stoere onverschrokken helden , en vrouwen mooi en zacht en hulpeloos . 🙈😊

Het toeval wil dat , sinds wij verhuisd zijn , vlakbij ons nieuwe huis een groot sportpark gebouwd wordt . Dat betekent dus dat er flink gegraven wordt , en stukken land die eeuwenlang nooit anders dan gras of bouwland zijn geweest , worden nu ineens bewerkt en ‘ blootgelegd ‘ …

Doordat wij nu onze Puck hebben , dwaal en zwerf ik , meer dan ooit , rond op plekken waar ik eigenlijk niet hoor te zijn , waaronder ook de bouwplaats van het sportpark . Het is zoeken naar een ‘ ingang ‘ want overdag zijn er veel werklui en zware machines , en ik wil hen niet tot last zijn . Dus springen Puck en ik over slootjes , klimmen over modderbulten , en graven we stiekem in de eeuwenoude grond , want je weet immers nooit wat je nog es zult vinden … Op onze ‘ ontdekkingsreizen ‘ komen we regelmatig wandelaars tegen , die het Pieterpad lopen , en vaak maak ik een praatje . Soms krijg je , in slechts een paar minuten , iemands levensverhaal te horen , en dat boeit me .

Een paar weken geleden kwam ik , tijdens één van onze zwerftochten , een aardige meneer tegen . Hij liep , net als ik , met zijn hond , en dat bìndt altijd . De honden speelden , en hij en ik eindigden , zittend in het gras , aan de rand van de sloot , terwijl hij vertelde . Hij had een bijzonder leven gehad , met veel moois en nòg meer naars , en dat had hem gemaakt tot wat hij nu was …. een enigszins verwilderde , vrije vogel , met een wijsheid in zich waar ik jaloers op was , en dat zei ik hem ook . Ik vertelde hem , op mijn beurt , dat ìk helaas slechts Ònwijsheden bezat , en daar moest hij hard om lachen . Hij zei dat hij het juist héél wíjs van mij vond dat ik besefte dat ik eigenlijk niets wist , want dat zou ervoor zorgen dat ik altijd zou blijven vrágen en zoeken . Ik vond het geweldig lief dat hij dat zei , en in dat hele korte intermezzo , van hooguit een half uur , had ik het gevoel dat ik een vríend gevonden had . Toen we afscheid namen , gaf hij mij zómaar een zoen op mijn wang , en we bedankten elkaar voor het gesprek . Hij had zijn bruine verweerde handen nog op mijn schouders , toen hij me vroeg of ik wel begreep dat wij beide Oude Zielen waren …. Hij verwachtte geen antwoord , draaide zich om , floot zijn hond , en wandelde weer uit mijn leven …. En ik stond daar , gewoon maar een beetje te staan , in de warme zon , met kippenvel …Ik wilde hem terugroepen , nog van àlles vragen , maar deed het niet . Het voelde als heimwee toen ik hem langzaam uit het zicht zag verdwijnen . Nog dagenlang heb ik aan hem gedacht , en op mijn wandelingen naar hem uitgekeken , tevergeefs . Ik zal hem nooit weerzien , en dat is oké . Zijn vriendelijke ógen , en wijze woorden , vergeet ik niet . Wat zijn er toch veel bijzondere en fijne mensen op de wereld . Na deze ontmoeting heb ik toch maar es opgezocht wat Oude Zielen nou precies zijn , en in het rijtje van kenmerken zijn er vele waarin ik mezelf herken !

Zo heb ik àbsoluut een band met lang vervlogen tijden , ik idealiseer vróeger , wat lang niet altijd terecht is . Ik geloof dat ons lichaam slechts een omhulsel is , ik heb het zó duidelijk gezien na het sterven van mijn grootouders en mijn eigen lieve mam , vorig jaar , hoe zíelloos het lichaam is , na de dood…. Ik hecht weinig aan materiële zaken , ook al is dat wel héél makkelijk gezegd als je alles hebt . Inderdáád heb ik vaak het gevoel dat ik in de wereld van nu niet echt thuishoor , ik snap soms hélemaal niet wat mensen bezíelt , en vind de wereld maar eng en raar af en toe . Alléén zijn vind ik heerlijk , hoewel ik mijn liefsten soms ook zómaar erg kan missen . En van nature ben ik zéér opstandig , dat zal Bert graag beamen ! 😂

De meer zwéverige kenmerken laat ik voor wat ze zijn , misschien dat ik ze heb , geen idee , maar ik hou het graag een béétje realistisch .

Vlak voor onze vakantie maakte ik nog een laatste wandeling over het bouwterrein van het sportpark in wording . ’s Avonds is het daar verlaten , en alles is afgesloten met grote hekken , die ik dan dus stiekem even opzij schuif . Als ik over de nieuwe paden dwaal , nu nog van zand en puin , waan ik mij in Romeinse tijden . Automatisch liep ik bijna met de neus op de grond , want wie weet is er iets bijzonders tussen de stenen te vinden . Ik zag iets blauws glimmen , en heb het , op de knieën , en dus met Puck op mijn rug , zorgvuldig met een stokje , uitgegraven . Het was een stukje aardewerk met blauw glazuur , en ik vond het prachtig . Niet veel later vond ik nòg eenzelfde stukje , en nòg één , deze keer met een laagje kit eraan vast … het waren scherven van een badkamertegel van de Gamma ..😆 . Het bleek , bij nader onderzoek , dat de weg ‘ geplaveid ‘ was met allerlei troep , uit onze éígen tijd . Ondanks deze deceptie had ik toch éven weer een leuk half uurtje gehad . 😊

Het is een feit dat ik af en toe een beetje wereldvreemd ben , dat gevoel heb ik al bij me sinds mijn kinderjaren . Het is ook lètterlijk zo dat de wereld mij soms vreemd lijkt . En het is àltijd fijn , als iets , wat je níet kunt benoemen , opeens een náám krijgt .. Die naam kreeg ik van twee zéér verschillende en bijzondere mensen , slechts voorbijgangers waren het . En die naam kan ik vele van mijn Onwijsheden toedichten …

Ik ben namelijk een Oude Ziel .. ☺️😉

2 gedachten over “De Onwijsheden van een Oude Ziel..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s