Donkere wolken …

Hij was veertien toen hij zijn eerste eigen centen ging verdienen , bij zijn oom , ‘ op de benzinepomp ‘ . Met deze oom had hij niet erg veel , maar zijn tante was als een moeder voor hem , en dus had hij het er goed . Ondertussen deed hij de mavo , en daarna nog een jaartje havo , maar aangezien hij erg dyslectisch was , en de vele leuke meisjes er voor zorgden dat hij zich nogal moeilijk kon concentreren , was dat te hoog gegrepen . Op zijn zestiende ging hij naar de ‘ autoschool ‘ in Apeldoorn , waar hij doordeweeks bij een oude dame in de kost was , en hij vijf dagen per week een gehaktbal te eten kreeg . ‘s Weekends ging hij naar huis , om met zijn vrienden op stap te gaan , maar ook om nog steeds bij te verdienen , en te sparen , voor dat éne felbegeerde … een eigen autootje . Dat autootje kwam er , helemaal zèlf en wèlverdiend .

Het leren ging hem ook nu niet gemakkelijk af , maar hij worstelde zich er , op pure wilskracht , doorheen . Na vier jaar mbo deed hij er zelfs nog een jaar hbo-bedrijfseconomie achteraan , en daarna was het mooi geweest , hij wilde wèrken ! Zijn loopbaan begon eigenlijk al tijdens zijn studie , want hij kreeg een baan aangeboden op zijn éérste stageplek . Het was het begin van zijn werkende leven , het begin van 37 jaar in de autobranche .

Het bleek al heel snel dat hij goed gekozen had , want hij genoot van zijn werk , en aan veertig uur in de week had hij nooit genoeg . Hij rolde met gemak van het ene bedrijf in het andere , en overal zag hij kansen , leerde hij gaandeweg bij , en kon hij zijn passie kwijt .

Ondertussen kreeg hij een vriendin , zij voelde voor hem als de liefde van zijn leven , en dat gevoel was geheel wederzijds . Ze zag hoe belangrijk zijn werk voor hem was , en ze zou , in de loop der jaren , leren accepteren dat dat invloed zou hebben op hun leven sámen . Ze gingen samenwonen , later kochten ze hun eerste eigen huis , en kregen kinderen . Het is niet moeilijk om je volledig op je werk te storten als je kind noch kraai hebt , maar dat werd nu anders … Hij had inmiddels een groot , oud huis , twéé kinderen èn een kraai , en tòch probeerde hij op dezelfde voet verder te gaan …

Hij werkte avonden , weekenden en soms zelfs feestdagen . Hij kwam uiteindelijk bij een bedrijf terecht waar hij alle ruimte kreeg om zich te ontwikkelen en hogerop te komen . Hij kreeg de verantwoording over vele anderen , en ook dat bleek hem heel goed af te gaan . Dat hij door zijn werklust thuis wel eens dingen mistte was onvermijdelijk . Hij maakte geen zwemles , voetbaltraining of balletles mee … Gelukkig had hij een vrouw die thuis werkte , en zij nam die dingen , meestal met plezier , op zich .

De ommekeer kwam heel geleidelijk . Als je terùgkijkt is het allemaal heel logisch , en te benoemen . Als je er nog mìddenin zit , blijf je doorgaan , zolang het gaat , zonder te zíen wat er daadwerkelijk om je heen , en met jezelf , gebeurt …

Het léven haalde hen in … Zijn vrouw kreeg een miskraam , en na de geboorte van hun tweede kind , een postnatale depressie . Hij wàs er voor haar , in haar donkerste dagen , absolúút , maar na een paar dagen móest hij weer aan het werk , want hij was ook dáár onmisbaar . Er kwamen spanningen , natúúrlijk , ook tussen hen beiden . Wanneer zíj wel eens mopperde dat hij ècht teveel werkte , zei hij ; ‘ We leven er toch goed van? ‘. Waarop zij dan vroeg ; ‘ Is dit dan leven ? ‘ …. Zij hielden het nog een aantal jaren vol , op die manier , maar het werd steeds zwaarder om al die ‘ ballen ‘ in de lucht te houden . Zijn vrouw was niet erg gelukkig met zichzelf , dus ook niet met hem , hun zoon zorgde voor de nodige problemen , en hijzèlf voelde de druk op zijn werk steeds verder toenemen …

Ongeveer tien jaar geleden ging het eindelijk echt fout . Ondanks alle voortekenen , achteraf benoemd , stortte hij , even onverwacht als logisch, volledig in … De man die àlles aankon , kon ineens níets meer . Er volgden drie hele heftige weken , waarin zijn vrouw nu es voorop mocht , en móest , en waarin ze samen meer huilden en praatten , dan in alle jaren daarvoor .

Zij leerde een kant van hem kennen , die ze nooit had vermoed . Ze zag ineens het kìnd in hem , in die hele sterke , onverwoestbare man van haar . Hij huilde om zijn vader , die hij eigenlijk vanaf zijn veertiende jaar had moeten missen . En zij praatte en praatte maar , en hield hem stevig vast . Het voelde voor hem alsof hij àlle controle over zichzelf kwijtraakte , en dat beangstigde hem enorm . Na die drie hele zware weken , waarin hij zichzelf verloor , maar zij elkáár terugvonden , ging hij weer naar zijn werk . Zij was het daar helemáál niet mee eens , maar hij kon de gedachte niet verdragen dat hij doorbetaald werd , terwijl hij niet aan het werk was ….

Op púre wilskracht , hoe onverstandig ook , lukte het hem al snel weer , om de dingen te doen die hij móest doen , maar zij zag hoe hij veranderd was . Wat haar betreft was het een verandering ten goede … Hij was mènselijker , emotioneler , zàchter … en mìnder de ‘ robot ‘ , die hij eerder wel had geleken . Zij zag dat als púre winst , maar voor hem was het heel erg wennen dat hij soms zómaar moest huilen om kleine dingen , en zich alles véél meer aantrok dan ooit tevoren … Hij vond het vooral zwáár , al die emoties …

En ondertussen ging het leven gewoon weer verder . Zijn vader kwam te overlijden , en dat was verdrietig , maar hij kon er nu vrede mee kon hebben . Op zijn werk had hij het eigenlijk heel goed naar zijn zin , in zijn functie als leidinggevende . Hij had veel vrijheid en hele fijne collega’s . Het was een relatief ‘ klein ‘ bedrijf , iedereen kende elkaar , en werkte sàmen , en daar voelde hij zich goed bij . Helaas werd het bedrijf verkocht , en daarna opgeslokt door een veel groter bedrijf …

Ironisch genoeg zou de man , die hij vróeger was geweest , misschien wel veel minder moeite gehad hebben , met deze verandering in zijn werkend leven . Maar de man die hij nú was , had het er moeilijk mee . Het nieuwe bedrijf voerde een heel ander beleid , met een ‘ bovenlaag ‘ die aan de touwtjes trok . Hij was zijn zelfstandigheid , zijn team , en zijn vrijheid kwijt , en daardoor verloor hij ook een beetje zijn passie vóór , en het plezier ìn zijn werk . Het betekende echter níet dat hij minder zijn best deed . Stèrker nog , hij zette zich méér dan ooit in voor deze nieuwe zaak , beet zich vast in de problemen die hij tegenkwam , en maakte meer uren dan ooit . En dat alles deed hij , om zijn plek te vinden in die nieuwe organisatie , die hem vreemd was , en nooit helemaal eigen werd …

Zijn vrouw zag hem worstelen , en ‘ leed ‘ in stilte met hem mee . Zij had zó gehoopt dat hij zijn plek , en zijn rust , terug zou vinden . In de jaren die volgden werd het wel béter hoor , maar nooit helemaal góed . Er waren gelukkig ook periodes dat hij het plezier weer even terugvond , maar tè vaak las ze de spanning op zijn gezicht als hij thuiskwam , en merkte ze hoe hij ‘s nachts lag te piekeren …

Het wèrk op zìch bleef hij altijd leuk vinden . Maar in de loop der jaren , ná zijn burn-out, was hij veel meer een ‘mensen-mens ‘ geworden , en wilde hij de mensen om zich heen kunnen vertrouwen , en er voor ze zijn . Binnen dit nieuwe , veel grotere bedrijf was daar , naar zíjn gevoel , niet genoeg ruimte , en oog voor .

Eind vorig jaar vroeg de organisatie hem een andere functie aan te nemen . Dat vond hij jammer , want hij had het eindelijk goed naar zijn zin , waar hij zat . Hij was blij met zijn team , en het goede werk wat ze samen deden . Helaas werd hij toch op een nieuwe plek gezet . Hij kreeg een eigen afdeling , die hij zelf in mocht vullen , met een nieuw team . Het klònk allemaal prachtig , maar het voelde niet fijn …. Desondanks maakte hij ook hìer , met zijn nieuwe collega’s , weer iets goeds van .

Vier maanden later , in maart van dit jaar , gebeurde er , wereldwijd , iets , wat het laatste hoofdstuk van dit verhaal , in gang zette . De wereld werd getroffen door een pandemie , en zette alles op z’n kop . Op zijn werk waren de gevolgen hiervan gelijk merkbaar . Het grote bedrijf had vorig jaar al een aantal noodzakelijke veranderingen door moeten voeren om het hoofd boven water te kunnen houden , maar de héle autobranche kreeg nu een harde klap te verduren . Hij zag die klap aankomen , en ook de gevolgen daarvan . Hij was vòl energie , wilde graag meedenken over oplossingen , en was meer dan ooit bereid de schouders eronder te zetten , om de boel te redden . Hij wist dat het onvermijdelijk was dat er ontslagen zouden vallen . Hij had alleen níet verwacht daar zelf ook bij te zijn …

Helaas kreeg hij twee weken geleden te horen dat hij , samen met vele anderen , per direct , werd ontslagen . En zo kwam er , heel abrupt , na 35 jaar , een einde aan zijn werkend leven …

De hoofdrolspeler in bovenstaand verhaal is natuurlijk mijn man , mijn líef , mijn Bert . Het is niet zómaar een verhaal , het is een mènsenleven . En het voelt , voor nú , alsof hij een deel van zichzelf verloren is . Zijn werk was nóóit alleen maar een báán , het was , grotendeels , wie hij wás , een deel van zijn identiteit . Het voelt voor hem als een rouwproces , en hij doorloopt alle stadia ervan .

Voor hem is het het allermoeilijkste geweest dat de ontslagenen per direct wèg moesten , en niet eens meer even terug mochten naar hun collega’s om uitleg te geven , zaken over te dragen , en afscheid te nemen . Zo ga je níet met mensen om , maar dat is mijn persoonlijke mening .

Dit hele heftige gebeuren kent vele verschillende aspecten . Er is die teleurstelling , de onmacht , de boosheid , maar ook de angst … Angst voor de onzekere toekomst , want je bent wèl een werkzoekende vijftiger , in een economisch onstabiele tijd … En natúúrlijk roept íedereen dat alles héus wel weer goed komt , wat heel lief bedoeld is , maar waar hij nu even niets aan heeft , en nog even níet in durft te geloven .

De afgelopen weken zijn er die geweest van ‘ knopen in de buik ‘ , en van ‘ op eieren lopen ‘ … van nachten samen in de kamer , onverwachte huilbuien , en knotsgekke toekomstplannen . Maar ook waren er de prachtige , ontroerende gesprekken met collega’s , die hem nú al missen , en hem dankbaar zijn voor wat hij voor hen betekend heeft . Bert heeft zelf nóóit beseft hoe belangrijk hij was voor de mensen om hem heen , en alle telefoontjes , cadeautjes , en lieve woorden raken hem enorm , en tot tranen toe .

Dat hij een geweldige man is weten zijn kinderen en ik natuurlijk allàng . Ondanks het feit dat hij al die jaren véél te veel gewerkt heeft , was hij er , als het nodig was , àltijd voor ons . En wij zijn er nu voor hèm , met líefde !

Maar nu moet er eerst rust komen in zijn hoofd , en in ons leven . Dat de toekomst onzeker is , is moeilijk voor een man als Bert . Hij ziet alles zo graag goed geregeld . We hopen dat er mettertijd weer iets nieuws , iets moois , op zijn pad zal komen . Want dat verdient hij . 😊😍

8 gedachten over “Donkere wolken …

  1. Ook voor Bert zal vast de zon weer gaan schijnen. Ede Staal zijn woorden: het nog nooit zo donker west of het wordt altiet wel weer licht. En dit zijn van die moment dat je er voor elkaar bent. Dikke knuffel voor jullie alle twee 🍀🍀

    Like

  2. Ik heb dit bericht ‘leuk gevonden’ maar eigenlijk is het helemaal niet zo’n leuk verhaal. Al is het wel goed geschreven! Veel sterkte jullie voor de komende tijd. Er komen vast wel weer betere tijden.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s