Wat een verandering …

Vijf jaar geleden besloten we naar Winsum te verhuizen . Met dat voornemen besloot ik óók , na 28 jaar , te stoppen met mijn schoonheidssalon . Het was mooi geweest en tijd voor een nieuwe start . Er was geen urgentie voor mij om gelijk weer aan het werk te gaan en ik verheugde me erop om helemaal vrij te zijn . Geen agenda , geen deurbel , níets … Ik zou eindelijk weer gaan schilderen en veel schrijven . Maar zoals zo vaak , gingen de dingen heel anders dan we bedacht hadden .

Bert sloeg , na de eerste klusweek , tegen de grond en verbrijzelde zijn pols en ook zijn schouder was kapot . Ons plan om àlles in ons nieuwe huis tiptop te maken vóórdat we er gingen wonen kon daardoor in de prullenbak . Met hulp van mijn broer deden we nog zoveel mogelijk schilderwerk maar nu Bert eigenlijk niets meer kon bleef er nog ontzettend veel liggen voor later . Dat was geen ramp want ik had immers alle tijd . En dus deed ik de verhuizing bijna geheel in mijn uppie en trokken we in november 2017 in ons nieuwe huis wat verre van af was .

Die eerste winter was niet makkelijk . Bert had veel last van zijn kwetsuren en van de bijwerkingen van de pijnstillers . Bovendien moest hij ontzettend wennen aan onze nieuwe woonplek . Het was alles bij elkaar geen ideale start . Een heel groot lichtpunt was , in januari , de komst van onze Puck . Het absolute díeptepunt was helaas het overlijden van mijn moeder , in maart . We zijn nu ruim vier jaar verder in de tijd maar ik heb er nog iedere dag verdriet van .

De vele klussen die waren blijven liggen bleken een zegen . Ze zorgden , samen met ons hondenkind , voor de broodnodige afleiding . Het leven gaat immers ‘gewoon’ door , ook al lijkt jouw wereld stil te staan … En dat is maar goed ook . In mijn overgevoeligheid heb ik altijd de neiging teveel ín mijn hoofd te blijven , àlles te overdenken en her te beleven , tot ik dóódellendig ben … Dus dan is éindeloos schuren , plamuren en schilderen een goede manier om aan die ‘duisternis’ te ontsnappen .

In de jaren daarna klusten we gestaag door . Ik deed ìn huis voornamelijk het meeste in mijn eentje . En in de weekenden en in Bert’s zomervakanties schilderden we ons huis , vanaf een hoge , dus doodenge, steiger , aan de buitenkant . Bert en ik zijn erg goed in het klussen samen , we doen het zelfs liever dan op vakantie gaan , dus we hebben er van genoten . Natuurlijk was het voor mij sowieso fijn omdat ik het niet náást een stressvolle baan moest doen , zoals Bert . Want dàt maakt natuurlijk wèl een wereld van verschil …

Ik heb altijd beseft dat ik me in een hele luxe situatie bevind dat ik niet hóef te werken . Maar ik was wel erg blij dat ik die vrije jaren grotendeels kon invullen met klussen . Ik ben namelijk erg slecht in structuur aanbrengen in mijn leven . Ik doe altijd maar wat , zonder enige regelmaat of regels . En daar schuilt een gevaar in , heb ik inmiddels ondervonden…

De afgelopen vier vrije jaren heb ik wel telkens rondgekeken naar een leuk baantje , maar ik had nogal wat eisen en niet evenredig veel te bieden . Ik heb vroeger gewoon een beroep geleerd en nu ik dàt niet meer wil uitoefenen blijft er logischerwijs alleen werk over waar geen diploma voor nodig is . En dat is eigenlijk helemaal prima . Ik schreef al es in een eerdere blog dat ik absoluut niet ambitieus ben en geen carrière nastreef . De bittere waarheid is dat ik een volledige , zware baan ook niet aan zou kunnen . Daarvoor ben ik veel te stressgevoelig . Bovendien heeft Bert al een hele pittige baan . Hij maakt altijd véél te veel uren , de arme schat , wat al genoeg stress geeft en ons leven samen tòch beïnvloedt .

Begin dit jaar kwam ik , heel toevallig , een leuke advertentie tegen . Het betrof een vacature voor een ontbijtmedewerker bij restaurant ‘ De jongens uit de buurt’ , in Winsum . Het restaurant hoort bij Marenland , een prachtige camping en jachthaven aan het Winsumerdiep , vijfhonderd meter van ons huis , dus heerlijk dichtbij. Het paste precies bij mijn verlangen om in mijn eigen omgeving te mogen blijven en alleen ochtenden te werken , zodat ik rond de middag weer thuis kon zijn voor onze Puck . Ik solliciteerde stiekem , om Bert te verrassen en mocht de volgende dag al langskomen voor een gesprek . Doodeng maar ook héél leuk ! Mijn enige en laatste sollicitatie had ik toen ik negentien jaar en dus eigenlijk nog een kìnd was . Daar kan ik me niets meer van herinneren . Het gesprek bij Marenland ging goed en heel ontspannen en niet veel later hoorde ik dat ik het mocht gaan proberen! Ik was best wel heel trots op mezelf en Bert was door het dolle , zó leuk vond hij het ☺️ .

In de eerste week van april mocht ik beginnen . Ik zag er als een berg tegenop . Stel dat ik iemand , Bert .., zou teleurstellen . Voor het eerst in mijn volwassen leven zou ik voor een báás werken , twéé bazen zelfs . En voor het eerst zou ik collega’s hebben , een heleboel nog wel , die bovendien bijna allemaal meer dan dertig jaar jonger zijn dan ik …En als je daar dan nog bij optelt dat ik werk zou gaan doen waar ik geen enkele ervaring in had , is het misschien niet eens zo verwonderlijk dat ik het erg spannend vond . En als enorme klap op de vuurpijl mocht ik als onverbeterlijke nàchtbraker víer ochtenden per week om zes uur mijn bed uit ! Er waren natuurlijk wel wat mensen om me heen die zich afvroegen waar ik in vredesnaam aan begon , maar , eigenwijs als ik ben , stimuleerde me dat alleen maar om het tòch te doen , ook al was het met angst en beven …

De eerste maand was het precies zo erg als ik gevreesd had . Ik wil best aannemen dat de meeste mensen met gemàk door alle nieuwe dingen heen gefietst zouden zijn , maar ik niet … Er waren ontelbaar veel dingen die ik niet wist en moest aanleren en onthouden . De angst om dingen fout te doen maakte me onzeker . De hectiek van een professionele keuken overweldigde me . Daar bovenop kwamen dan nog de héle vroege ochtenden … Ik was de eerste weken zó kapot wanneer ik thuiskwam dat ik gewoon eerst een potje zat te huilen . Ik wist zeker dat ik het niet vol zou houden . Ook Puck had er problemen mee dat ze ineens zo lang alleen moest zijn en plaste regelmatig in haar bench, wat ze nóóit eerder gedaan had. Zó zielig vond ik dat ..

Gelukkig was ik zo verstandig om er met mijn baas over te praten . Hij was heel begripvol en dat was eigenlijk al genoeg . Hij stelde voor dat ik de ochtenden iets minder lang zou maken . Hij zei precies de juiste dingen en daar was ik zó blij mee , dat ik met nieuwe moed weer aan het werk ging . Vanaf dat moment ging het véél beter en kreeg ik echt plezier in mijn werk . Ondanks alle blauwe plekken die ik opliep doordat ik in mijn haast vaak tegen deuren en lades opliep en de snijwonden die ik mezelf toebracht omdat ik probeerde , in al mijn enthousiasme, als een echte chèf te snijden🙈 . En zèlfs toen ik een hele stapel stalen bakken op mijn scheenbeen liet vallen met een gapende wond en dus acht hechtingen als gevolg , liet ik de moed niet meer zakken . Het is nu , dankzij dokter en neef Martijn , een prachtig litteken en een aandenken aan mijn tijd in die grote keuken !😊

Werken in de horeca is erg dynamisch . Maar héél zelden gaan de dingen zoals je ze gepland hebt en de kunst is om het desondanks toch allemaal tot een goed einde te brengen , wat eigenlijk altijd lukte , wel soms met de nodige stress . Ik heb gróte bewondering voor de mensen , zoals mijn eigen zoon , die dit héle dagen , jaar in , jaar uit , doen . Mijn halve dagen waren voor mij echt precies genoeg ! 😅 Het allerleukste vond ik het werken met al die fijne jonge mensen om me heen . Mijns inziens is er helemaal niets mis met ‘de jeugd van tegenwoordig’ … Verder is de omgeving waarin ik mocht werken ook geweldig . De camping en het restaurant zijn gelegen op één van de mooiste plekjes van ons dorp , aan het water . Als ik ‘s ochtends als éérste aankwam zaten de ganzen nog met de kop in de veren op de steiger en nadat de zon aan de hemel stond heb ik , op mijn weg van de keuken naar de grote koeling , regelmatig ijsvogeltjes zien vliegen . Ook het contact met de gasten vond ik leuk , iedereen was aardig en in de vakantiemodus , dus relaxed . Toen de wolken van mijn eigen onzekerheid en stress , na de eerste maand , waren verdwenen , besefte ik terdege wat een bofkont ik was , te mogen werken bij zo’n mooi bedrijf .

De hete dagen in de zomer waren extra zwaar voor me , als vrouw in de overgang😅, maar gelukkig was er airco in de keuken . Het enige waar ik nooit aan gewend ben geraakt zijn de vroege werktijden . Ik heb het afgelopen jaar iedere werkdag niet meer dan vier uur slaap gehad . Ik had zó gehoopt dat ik op den duur van pure uitputting wel es een normale nacht zou maken , maar dat is helaas niet gelukt . De onrust bleef .. Ik blééf vele keren op mijn telefoon kijken om mijn wekker te checken en om te kijken hoe lang ik nog had voordat ik er weer uit moest .. redelijk hópeloos dus 😂. Maar goed , ik heb het overleefd en volbracht , inmiddels , want het seizoen is ten einde . Afgelopen week was mijn laatste werkweek . Ik kreeg van mijn lieve bazen een prachtige bos bloemen en vriendelijke woorden mee en met beide was ik erg blij 🙏🏽☺️.

Het was een enerverend half jaar , niet alleen doordat ik eindelijk weer aan het werk was , maar ook privé gezien . Ik verloor mijn beste vriend , niet door de dood gelukkig , maar puur door misplaatst wantrouwen en daar heb ik nog steeds veel verdriet van . Het is de reden waarom ik in dat half jaar niet geschreven heb . Ik wilde niet schrijven over mijn nieuwe job zolang ik niet zéker wist dat ik het zou volbrengen . En over de gebeurtenissen in mijn privéleven kòn ik niet schrijven omdat het tè gevoelig lag , bij anderen . Maar nu ben ik weer Toos Werkeloos en ben ik echt trots op mezelf dat ik mijn werk netjes volbracht en afgerond heb . Als ik deze winter geen ander werk vind zal ik misschien volgend voorjaar en zomer teruggaan naar ‘ De jongens uit de buurt’ , als zij dan weer een plekje voor me hebben .

Over mijn persoonlijke leven , over vriendschappen en vriendjes , zal ik een volgende keer schrijven . Nu zal ik eerst proberen es wat bíj te slapen en ons huis grondig onder handen nemen , want daar is niet veel van terecht gekomen de afgelopen maanden , moet ik tot mijn schande bekennen ..🙈🙇🏼‍♀️❤️😃 . Bovendien heb ik nu weer even de tijd èn vooral de energie om overdag leuke mensen te ontmoeten en mijn blog bij te houden . En terwijl ik dit schrijf weet ik dat ik nu éigenlijk op het dakterras zou moeten staan om de reling nog een laatste keer in de aflak te zetten … want dat had ik Bert beloofd . Maar ik heb inmiddels een koele chardonnay ingeschonken .. en de zon schijnt zo lekker naar binnen .. dus , sorry Bert 😊😘, morgen weer een dag!

2 gedachten over “Wat een verandering …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s